ONS DERTIGSTE BEZOEK AAN HET NAHE-WIJNGOED
KEBER-KOLLING in SOMMERLOCH bij KREUZNACH
Weinkönigin Nahe 1984
OUR 30th VISIT TO THE A SMALL FAMILY WINERY
IN SOMMERLOCH near KREUZNACH - GERMANY
ONS DERTIGSTE BEZOEK AAN HET NAHE-WIJNGOED |
|
OUR 30th VISIT TO THE A SMALL FAMILY WINERY |
Via een Akense oud-student, Hermann-Josef Beckers, leerden we dertig jaar geleden het familiewijngoed Keber kennen. Dat ligt in het Nahe-gebied - ter hoogte van het velen bekende Remagen - Bad Kreuznach. Het befrijf werd vroeger met vaste hand geleid door vader Keber (zie foto), en zowat 95% van de productie was wit en "lieblich". Toen vroegen we naar "trocken", en het antwoord luidde: "das nennt man hier DIABETIKERWEIN"... Wel was het zo dat Keber regelmatig gouden en zilveren medailles wist te halen bij de Kammer in Kreuznach. We werden er ook altijd erg gastvrij onthaald, want moeder-de-vrouw bracht ons bij elk bezoek "Brot-und-Käse-und-Wurst" of "Pflaumen-kuchen". En we proefden 25 wijnen! Het wijngoed kreeg een veel grotere bekendheid toen enige dochter Andrea - die intussen op de Weinbauschule in Kreuznach studeerde - in 1984 op 20-jarige leeftijd tot "Weinkönigin" werd verkozen. En dat was helemaal geen schoonheidswedstrijd, maar wel één waar je je wijnkennis en communicatieve vaardigheid moest demonstreren. Die "Gastfreundschaft" is een waarmerk van het huis gebleven, al is de gastheer van toen nu een gastvrouw geworden - zie foto waar Andrea de schuimwijn of "Riesling Sekt" uitschenkt. Intussen begon het wijnlandschap te veranderen: de vraag naar droge wijnen werd alsmaar sterker, sommige druivenrassen zoals Ortega, Optima en Faber raakten in onbruik, er werd steeds meer naar "Rotwein" overgeschakeld, klanten begonnen ook naar Sekt te vragen, en nieuwe technieken voor wijngaard én wijnkelder werden ontwikkeld. De vader die van de traditie hield, zag dit alles eerder als nieuwlichterij, en toen Andrea een andere afgestudeerde van de wijnschool leerde kennen, namelijk Christopher Kolling, en in '78 met hem huwde, begon een soort van generatiestrijd. Wij hebben dat vanop enige afstand gevolgd, en, voor zover we konden, het jonge echtpaar gesteund. Een eerste signaal van koersverandering kwam er toen in 2000 merknaam en label gewijzigd werden: van Keber naar Keber-Kolling, en meteen ook een hele nieuwe etiketteringsstijl. Vooreerst werd een huislogo gecreëerd door een bevriende grafica: op goudgele of zilveren achtergrond een "zon", symbool voor het zomerse "Sommerloch". En verder werd op enkele kunstenaars een beroep gedaan om de best bekende Riesling van het huis - de Roxheimer Höllenpfad - in een kleurrijk kleedje te steken. Naast het steeds groter wordende "droog"-assortiment kwam er ook rode wijn. Eerst de Dornfelder, een nieuwe hybride van Geisenheimer oorsprong (1956), die ook wij op onze eigen wijngaard hebben staan. Dit is een mooi ogende blauwe druif met wit sap, die een combinatie van aardse met kersensmaken oplevert. En vervolgens de Spätburgunder of Pinot Noir, waarvan nu blijkt dat zowel in Moezel, Ahr en Nahe als in Rheinland Pfalz en Baden-baden, heel mooie wijnen worden gemaakt. Hun eerste Dornfelder kwam er in 2000, en dat was een eerste poging die niet zo geslaagd was. Vorig jaar echter werden zowel een geslaagde Dornfelder als een Spätburgunder gemaakt. Beide hebben een donkere kersenkleur, zijn stevig geconcentreerd en behoorlijk alcoholisch (12 à 13 %). De Dornfelder 2004 heeft aardse tonen in de neus, samen met donkere kers, en heeft een gelijkaardig smaakpatroon, met ook goede zuren. De afdronk is halflang en licht uitdrogend. Voor ons een B+-wijn. De Spätburgunder 2003 Sommerlocher Ratsgrund heeft een iets intensere kleur, geurt naar rode bes en kers met - merkwaardig - een mineralige toon, smaakt sappig en fruitig op een bed van frisse zuren, en heeft een mooie halflange tot lange afdronk. Voor ons een A. Over prijzen hoef je je hier geen zorgen te maken: alle wijnen kosten tussen de 4 en de 6 Euro (zie uittreksel uit prospectus hieronder)! In het witte aanbod vinden we zowel een Roxheimer Höllenpfad Riesling Spätlese 2003 als een Sommerlocher Birkenberg Weissburgunder (Pinot Gris) 2004: allebei hartige en heel goed gemaakte wijnen, waarbij de Riesling beendroog én heel mineralig is, en de Weisburgunder uitbundig fruit in neus en lijf heeft. Die laatste kreeg van ons beiden een A. Het pareltje uit het witte aanbod was voor ons de Roxheimer Höllenpfad Riesling Auslese van 1999 (jawel): zeer helder citroengeel, nog steeds geurend naar rijpe appel en lichee plus mango en met minerale bijtonen, en zowel frisfruitig als mineralig in de mond, met een lange mooi geïntegreerde afdronk. A+!En dit alles voor 4,8 Euro. De voorraad daarvan is helaas beperkt. We moeten het verder ook over de Sekt hebben: hier krijg je voor het jaar 2002 zowel een "trocken" als een "extra trocken" versie. Let wel: trocken wil zeggen dat er nog altijd een zekere dosis restsuiker in zit, wat de wijn naast friszurig ook fruitig maakt. Maar wel rijk parelend en sappig. Wijzelf verkiezen de extra trocken 2002 Steinrossel Sekt: mineralen en toast aan de neus, fijn parelend, mooie mousse en heel friszurig, met een mooie lengte. Opnieuw A. Het pareltje van het huis zijn echter de "handverlesene Spitzenweine": een Sommerlocher Sonnenberg Ortega Beerenauslese uit 1993 (0,5 L/11,4 €) - gemuskateerd en mangoachtig, diepfruitig én tegelijk friszurig, en met een mooie lengte. A-klasse zonder meer. En Top of the bill: de Sommerlocher Sonnenberg Ortega Trockenbeerenauslese uit 1994: een waaier van exotisch fruit, banaan, ananas aan de neus, uitbundig fruit in de mond dat wel getemd wordt door frisse Nahezuren, en een ellenlange frisfruitige afdronk. Een A+ tot AA. Voor deze hemelse laat geoogste "rozijntjeswijn", moet je wel 16,6 Euro betalen voor 0,37 l. Laatste element: wat wordt 2005? Unaniem antwoord van Weinbauschule én wijnbouwers: een heel groot jaar. Omdat men half augustus uitvoerige regen kreeg, en daarna "ein unvergesslicher Spätsommer". Nog nooit zag men op anderhalve maand tijd het suikergehalte in de druiven zo toenemen. Wij mochten proeven van het vat, en dat was daar al heerlijk! De plukarbeiders die we 's avonds zagen toekomen genoten mee van de belangstelling. Hun werk en dat van Andrea en Christopher is de moeite waard geweest. En misschien komt er een nieuwe generatie aan. Want van de drie zonen is er één, met name Florian, die zelf al heimelijk na de oogst restdruiven is gaan plukken, ze zelf heeft geperst, en in een glaskruik te gisten heeft gezet. Op de foto hiernaast zie je het gistende sap in de fles. Toekomst verzekerd? We zullen het allicht bij ons bezoek over 10 jaar - bij leven en welzijn - wel horen! Tenslotte nog een spitant citaat van Christopher, dat hij van een leraar meekreeg: "Es gibt Leute die 30 Jahre lang denselben Fehler machen, und nennen es dann Berufserfahrung".... Fouten mag je maken, maar niet dertig jaar lang, en dat dan beroepskennis noemen! Hieronder een scan van een deel van de brochure, met enkele van onze krabbels |
|
A former student of ours from Aachen (Germany) brought us into contact with a small family winery in the Nahe region (south of Coblence, close to Kreuznach). That was in 1975. At that time, and for some 25 more years, the winery was lead with firm hand by father Keber, who had taken over from his father. Grandfather had first a bakery, then switched to the local main business of winemaking. Back in 1975, production was 95% "lieblich" or medium-to-sweet. Already at our first visit, we asked for a dry wine. Mr. Keber replied: "that's what they call around here a Diabetics' Wine"! Keber's reputation got a boost when their only daughter Andrea became "Wine queen of the Nahe" in 1984 at age 20. That's not a beauty contest, but a test of the candidate's knowledge of wine and skill in communication. We see her on the picture to the left, while pouring their "Sekt". As anywhere else in Europe and the States, the wine scene underwent rapid changes in the '80s and the '90s: demand for dry wines rose spectacularly, some well-established grapes like Ortega, Optima and Faber became unwanted, red wine became a hot issue at the end of the '90s. Furthermore, clients knowing about expensive champagne asked for a good but non-expensive alternative called Riesling sparkling. And students of the Kreuznacher Weinbauschule came home with new knowledge and new techniques. Father Keber disliked much of this "simplistic non-German trends". When his daughter got to know and later married one of these advocates of modernism - Christopher Kolling - we witnessed a kind of battle between the generations. We could not directly intervene, yet we supported the young couple. A first clear signal that a new policy had started was the introduction of a new label "Keber-Kolling" (see picture of bottles) and a takeover of direction by Andrea and Christopher around 2000. The new logo, created by a befriended designer, symbolizes the name of the village Sommerloch, which literally means "hole of the sun". One can see two versions of that on the bottles to the left. Furthermore, artists were brought in to design new and stylish labels, like the "sunny" picture on the Höllenpfad Riesling Auslese. At that time too, red grapes like Dornfelder (German hybrid of 1956) and Spätburgunder (Pinot Noir) were planted, and that was the start of a red wine production line. Red wines had been produced long before in the Ahr valley, yet, for the "white" Nahe, this was a true revolution. The first Dornfelder we tried was the 2000 vintage: a reasonable start. We have now tasted the 2004 Dornfelder trocken, and that deserves the name of "good red table wine". The same applies to the Spätburgunder. Both wines show dark cherry colour, are well-concentrated and have a high degree of alcohol when thinking of the German tradition of 10% wines. We here reach 12,5 %, and the new 2005, which we tasted from the tank, may well rise to 13,5%. The Dornfelder is more earthy in character, whereas the 2002 Birkenberg Spätburgunder trocken has more fruit to offer. Both have a semilong finish, with the 2004 Dornfelder slightly drying out. The four of us agreed to give the Dornfelder a B+, and the Spätburgunder an A. The different types of soil also play a role here. Spätburgunder comes from a shisty stony area (Birkenbergl), whereas the Dornfelder stems from a more limey-sandy area. When it comes to the issue of prices, one is very well off here: all wines cost between 4 and 6 Euro, as one can see on the scan of part of the 2005 brochure below. In the white range, we have to point at two quality wines: the Roxheimer Höllenpfad Riesling Spätlese 2003 (late harvest) and the Sommerlocher Birkenberg Weissburgunder (Pinot Gris) 2004. Both wines are lively and zesty well-made whites with one major difference. The Riesling is bone dry and has an explicit minerally character - as one often gets in Riesling - whereas the Weisburgunder is far more fruity and juicy. The best white, in our judgement, is the 1999 (yes) Roxheimer Höllenpfad Riesling Auslese : very clear lemon yellow, still fruity in the nose (ripe apple and lichee plus mango) and mineral sidetones, and that combination persists on the palate. The finish is long and well-integrated. A unaninous A+! And all that for the price of 4,8 Euro! Alas, stocks are almost depleted. Let us talk Sekt now. For the year 2002 we get two versions: dry and extra dry. The French would say "brut" and "brut extra". Beware: "trocken" is not the same as "brut" in France: you still get about 8-9 g of rest sugar, which stands for a fresh yet fruity palate. We prefer the extra dry 2002 Steinrossel Riesling Sekt : minerals and toast on the nose, fine and long lasting bubbles, nice foam and freshly acid, with a good length. To us an A-wine. Top of the bill, however, are the "hand selected high class wines": the One could also ask: what about the future of this small hospitable winery? Well, it looks like one of the sons - who stealthily went to the vineyard after the harvest, plucked some ripe whiet grapes, pressed and started fermentation in the demijohn to the left - may well continue the business some 20 years from now. We end with a quote from one of Christopher's teachers at the Institute: "some winemakers repeat the same mistake for 30 years, and proudly call it professional experience" We hope he did not refer to his visitors...
|
PROSPECTUS 2005 : UITTREKSEL ADRES(S): WEINGUT KEBER-KOLLING, SCHULSTRASSE 6 in 55595 SOMMERLOCH - NAHE |
