We weten allen dat Pauillac misschien wel de belangrijkste Médoc-appellatie is, met o.m. Chateau Mouton-Rotschild, Lafite-Rotschild en Latour.

De meesten onder ons kunnen daar alleen maar van dromen, in de zin dat ze er de gevraagde 200-250 € niet voor willen/kunnen betalen (per fles, évidemment).

Dan maar eens meer naar beneden kijken in de bekende classificatie van 1855, die intussen alleen maar lichtjes is bijgesteld, en overigens oorspronkelijk alleen gebaseerd was op de prijs. O.m. ten gunste van Mouton-Rotschild, dat aanvankelijk als "tweede cru" geklasseerd werd, en op het toenmalige etiket schreef: "premier ne suis, second ne daigne". Deze wat hooghartige houding illustreert nog steeds de baronie van Rotschild, zie het proces dat ze aanspanden en uiteindelijk in beroep wonnen tegen "Chateau Mouton Haut Médoc" toen dat door J.Ph. Janoueix met groot succes werd overgenomen.

In de "5ème crus" vind je onder andere Pontet Canet (nu heel hoog gewaardeerd), Lynch-Bages en ook het minder in het oog lopende Clerc Milon. Na vele herverkavelingen en verkopen kwam dit dichtbij Mouton Rotschild gelegen chateau in handen van barones Philippine de Rotschild. En er is alles aan gedaan om deze wat verkommerde parel weer te doen glanzen: nieuwe chai, inox tanks, reductie van opbrengst per ha, (nieuwe) eiken vaten, en de nodige PR.

Robert Parker was één van de eersten om het nieuwe Clerc Milon te ontdekken, en hij heeft elke jaargang sedert 1981 (!) minstens eenmaal, maar vaak verschillende keren, geproefd en gekwoteerd. Gemiddelde score tussen '99 en 08: 91/100! Dus: "excellent".

Trots dit succes zijn de prijzen, althans naar Pauillac normen, redelijk gebleven. Voor Crus uit Pauillac betaal je gemiddeld zo'n 60 €, en Clerc Milon krijg je voor 35-40 €, met uitzondering natuurlijk voor de 2005!

Ons Vinoforum Dijleland proefde met z'n 42'en vijf jaargangen tussen het grote 1998 en, jawel, 2005. Zelden heben we zo'n constante kwaliteit in het glas gekregen, en zoals onze proefnotities laten zien, gaat het telkens om zeer wijdlopende geur- en smaakpatronen, met de typische Pauillac-karakteristiek van het huwelijk tussen bessenfruitige sappigheid en kruidige vlezigheid.

We hadden aan onze tafel wel de pech dat onze fles 2001 eigenlijk duidelijk minderwaardig was ten opzichte van de overige. Weerom is het bekende adagio van een Franse wijnboer van toepassing:' il n'y a pas de grands vins, il n'y a que de grandes bouteilles'. Typisch Franse uitspraak, want 'petites bouteilles' moet je er zelf bij denken...

Zelf hebben we de hele vertikale samengevat als: "we zien, zoals in het leven, een mooie evolutie van fruitige kracht in de jeugd naar de versmoltenheid van het zilverfonds".

We all know that Pauillac may well be the most important Bordeaux-Médoc appelation, with stars such as Mouton-Rotschild, Lafite-Rotschild and Latour.

Most of us can only dream of having bottles in their cellar, since you'll easily pay 250-300 $ per bottle in recent years.

Then, let's look down the scale of the (in)famous classification of 1855, which has only slightly been adapted in the last decades. One will remember that originally, Mouton-Rotschild was graded as "second rank". They then put on their label: "I am not first, yet I don't daign to be second"...

In the "fifth growth" area, one finds such names as Pontet-Canet (recently very highly praised), Lynch Bages and... Clerc Milon. The latter has never been on center stage in international wine tasting circles, but that may change soon.

Clerc-Milon is situated up North in Pauillac, as a close neighbour to Lafite and Mouton-Rotschild.

The property has undergone many changes since the 18th century, both in terms of surface and in terms of ownership. In the 60's, it got degraded, and hence became the object of interest in the eyes of its great neigbours. Finally, it was baroness Philippine de Rotschild who acquired the estate in 1978, and since then about everything that could be renovated has been so: the chai, the inox tanks, the vineyard management, the oak casks (1/3 new every year), the oenoligical supervision. Robert Parker was one of the first to notice the big change, and has tasted and commented each and every (!) vintage since 1981. Average score for the '99-2007 range is no less than 91/100.

In spite of that success, prices for Clerc Milon have been moderate, at least in terms of Pauillac Cru wines.

Our tasting association Vinoforum Dijleland has been lucky to do a vertical tasting for '98, '99, 2001, 2004 and 2005. A pity perhaps that the highest rated Clerc Milon ever - the vintage 2000 - was no longer available.

Conclusion: rare constant high quality, with the typical Pauillac marriage of fresh berry fruit and spicy meatiness.

We described the whole as "illustrating our own life cycle: from the zesty fruitiness of youth to the meditative compoundness of silver age". See our tasting notes below.