Op 19 februari 2011 trokken we vanuit Barcelona via de snelweg richting Tarragona naar het kleine dorpje Avynionet op zoek naar de bekendebodega "Can Rafols dels Caus". "Can" betekent "bij, ten huize van". Zoeken is het juiste woord, want vanuit dat dorp zie je, als je goed toekijkt, één richtingswijzer naar het wijnhuis, en dan kom je kilometers lang terecht in een bruin-grauw-groen heuvellandschap met hier en daar een wijngaard met meestal oude stokken. Eigenlijk moeten we eerst over dit landschap praten: het natuurpark Garraf, honderden hectaren groot, gelegen tussen twee hoge heuvelruggen dicht bij de zee. Het doet aan de Languedoc denken, meer bepaald de streek rond Carcassonne: bruine mergelgrond, stenig, begroeid met "garriguestruiken" en omzoomd door amandel- en olijfbomen. Wijn wordt hier een kind van een wild aandoend natuurgebied, dat overdag door de zon wordt verzengd, en 's nachts gezegend wordt door frisse zeewinden.

Dat hier vanaf de 11e eeuw wijn werd verbouwd hoeft niet te verbazen. Maar: anders dan in Toscane liggen bodega's hier verscholen tussen heuvels, bomen en wijngaarden. En het laatste stuk weg naar "Gran Caus" is een verharde, hobbelige zandweg. Op de weg daarheen de eerste tekenen van de lente: amandelbomen in bloei. En eindelijk het driedelige statige gebouwencomplex met ingangspoort, rechts het oudste gerestaureerde witte wijnhuis, daarnaast het woonhuis van eigenaar-pionier Carlos esteva, en daarnaast de moderne kelders. We werden hartelijk verwelkomd door Amanda, in vlot Engels, Spaans en Catalaans. Hoezo vroegen we haar? "Ik heb middeleeuwse Spaanse en Catalaanse literatuur bestudeerd, en daarover dedoctoreerd. Vandaar..." We glimlachen "linguistics lead to everything, even wine". We werden rondgeleid, na een korte inleiding over Garraf, klimaat en bodem, om daarna het verhaal te krijgen van Carlos Esteva. In 1979 nam hij het haast in ruïnes verkerende complex over, ging tijdelijk wonen in een klein herdershuis " Can Piula", leidde de werken, renoveerde half verwaarloosde wijngaarden, en - vooral - plantte nieuwe druivensoorten aan zoals Chardonnay, Riesling, Chenin, Cabernet Franc en Sauvignon, Merlot, Syrah en - oef - Grenache.

Je zou denken: dit wordt hypermodern, supertechnologisch, biochemisch, "totaal gestuurd". Maar neen: de natuur staat hier voorop. Als er een heel nieuw complex voor vinificatie, keldering en botteling wordt gebouwd, dan gaat men ondergronds uitgraven en kappen, en nadien wordt alles weer met grond en de oorspronkelijke beplanting bedekt. Dat project is nog niet af, maar is nu al indrukwekkend. Als je (zie foto boven) langs de automatische marmerblokpoort binnengaat kom je in een hoogtechnologische ruimte met de meest recente ontristings-, pers- en vergistingsapparatuur - maar ingebed in een rotspartij: nooit eerder gezien!

Proeven moesten we toch ook doen? Jawel, maar pas na een verkenning van het aloude 16e eeuwse moederhuis, ingericht zoals in grootvaders tijd - met bij voorbeeld een haardvuur met zitbanken eromheen. In een nevenzaaltje gaan we dan proeven. En niet zomaar, wel met vers baguettebrood, ongefilterde olijfolie en halfharde kaas! En hier ontpopt Amanda zich ook als wijnkenner, die wel eerst luistert naar onze commentaren, en daarna haar verhaal brengt. Wij geven ook aan dat enkele Gran Caus wijnen in Haacht (Xpertwijn) en in Ledeberg (Lariojana) te verkrijgen zijn. Haar reactie: "Ja, maar ze moeten ook onze meer recente wijnen in hun assortiment opnemen".

Slotsom: Tussen vegeteren en radicaal innoveren staat integreren: de rijkdom en kennis van traditie en natuurpotentieel wordt gekoppeld aan vinotechnologie. En dat op "biologisch verantwoorde wijze". Onze proef-commentaren lees je hieronder.

 

website: http://www.canrafolsdelscaus.com/

On February 19, 2011, we travelled from Barcelona direction Tarragona over the highway to the small village of Avinyonet looking for the famous bodega "Can Rafols dels Caus. "Can" means "at the house of". "Look for" is the right word, because from that village, you see, if you look out carefully, one signpost to the right pointing to the winery. Then you drive for some miles through brown-gray-green hills with the occasional vineyard, planted with mostly old vines. We first need to talk about this landscape: Natural Park Garraf, with hundreds of acres, located between two high hills near the sea. It made us think of the Languedoc, in particular the area around Carcassonne: brown marl soil, with stones all around, overgrown with "garrigue brushes " and surrounded by almond and olive trees. Wine here is a child of a half wild nature, which is scorched by the sun during the day and blessed by fresh sea breezes at night.

That wine was grown here from the 11th century onwards is not surprising. But, unlike Tuscany, wineries are tucked away between hills, trees and vineyards. And the last section to "Gran Caus" is a hard, bumpy sandy road: no speeding here! On that road, we dsicover the first signs of spring: almond trees in bloom. And finally the triple building complex arises, with its stately entrance: to the right the oldest bodega house restored in white, and to the left the Renaissance style home of owner pioneer Carlos Esteva, as well as the modern cellars.

We were warmly welcomed by Amanda, in fluent English, Spanish and Catalan. Whence this fluency we asked: "I have studied medieval Spanish and Catalan literature, and even wrote a doctoral dissertation about the subject - so that's why". We smiled: "linguistics lead to everything, even to the wine business..."

We were shown round, after a brief introduction about Garraf, climate and soil, and then - of course - the story of Carlos Esteva. In 1979 he took over the derelict complex and started renovating it, whereas he stayed close by, living temporarily in a small shepherd's house "Can Piula". He also renovated the half neglected vineyards, and - especially - he planted innovative and unique "European" vines such as Chardonnay, Riesling, Chenin, Cabernet Franc and Sauvignon, Merlot, Grenache and - even - Syrah.

You might think: wow, we here see an industrialist approach: high tech, biochemistry, "totally controlled production ". But no: nature is paramount. Yes, there is a whole new complex for vinification, cellaring and bottling, excavated from the hard rocky soil, but at the same time, the original surrounding rock walls are preserved. That project is not finished yet, but is already quite impressive. Upon entering the Can Rafols winemaking facility, (see photo above), you pass through the marble block automatic doors, and then walk along wooden stairways, almost astronautwise, and discover an area with the latest high tech destemming, pneumatic pressings and fermentation equipment - but all this embedded in a rock formation: never seen such a wonder before!

And what about tasting? Of course, but only after we had been guided around the ancient 15th century mother house, furnished as in grandfather's time, with, for example, a 14th century fireplace with benches around it. In a side room we finally sat down for a tasting. But not just tasting, because Amanda served fresh baguette bread, unfiltered olive oil and semi-hard cheese! And here, Amanda showed her wine connoisseur side, though first listening to our comments, and then coming up with her own story. We also reported that some Gran Caus wines are available in Belgium: in Haacht (Xpert Wine) and Ledeberg (Lariojana). Her response: "Yes, but they also need to look at our more recent wines!"

Conclusion: Between "vegetate" and "radically innovate", there is a policy called "integrate": linking the wealth and knowledge of tradition and natural resources to wine technology. And that in a "biologically sound manner."

Curious? Read our tasting notes below .

website: http://www.canrafolsdelscaus.com/