Wijnglazen


	ELKE WIJNSOORT ZIJN TYPE-GLAS: KWALITEIT of MANIE? WHAT RIEDEL and SCHOTT ZWIESEL WANT: ONE GLASS for EVERY KIND and QUALITY of WINE
	Hierboven zie je een set "traditionele" wijnglazen: van links naar rechts zijn dit BOURGOGNE, BORDEAUX, WITTE WIJN, SCHUIMWIJN, WATER. Daar ontbreken nog SCHERRY, PORTO en "COGNAC" Terwijl er ook al in vorige eeuwen allerlei varianten bestonden, was er toch een zekere vaste lijn. En daarnaast was er ook nog het "wijnproeversglas" van de Franse INAO: Als wijnproevers hadden we dit tot zowat midden de jaren '80 als standaard. Het is niet zo dat we daardoor slecht roken of proefden, maar we vonden dat de "buvant" bovenaan te smal was en de "gobelet" te beperkt, zeker voor jonge, complexe en aromatische wijnen. We opteerden dan ook voor "Cristal d'Arques", type OENOLOGUE, met twee varianten - Wit en Rood. Zie het glas hiernaast. Ook al is dit 20 jaar oud, we houden er nog steeds van. Maar dan brak de Riedel-revolutie door: vanuit het befaamde glasmakersbedrijf in Wenen hoorden we vooreerst de boodschap dat je voor elke soort van cépage een eigen soort glas moest hebben. Het begon met Riesling, en dan volgden alle andere bekende witte en rode druivensoorten. Trots de hoge prijs kenden zij succes. We stonden eerst heel sceptisch. We aanvaardden wel een basis-variatie: meer gesloten en smaller glas voor wit, en voor rood het onderscheid tussen Bordeaux voor "strenge eiktonige" wijnen, en Bourgogne voor "eerder jonge, uitbundige, frisfruitige" wijnen. Riedel kreeg concurrenten: Spiegelau en Schott-Zwiesel. Spiegelau ging voor de combinatie licht krystal en heel ruime glazen, terwijl Schott-Zwiesel het gevarieerder wou, en ook experimenteerde met andere glassoorten. Bovendien waren de laatste twee goedkoper. Riedel kocht Spiegelau op, en nam een deel van zijn oorspronkelijke types over. Op www.riedel.com lees je dit openingsstatement:" Claus Riedel was the first person in the long history of the glass to design its shape according to the character of the wine. He is thus the inventor of the functional wine glass... En ze citeren dé wijngoeroe, in vetjes: The finest glasses for both technical and hedonistic purposes are those made by Riedel. The effect of these glasses on fine wine is profound. I cannot emphasize enough what a difference they make.” (Robert M.Parker, Jr. The Wine Advocate) " Hieronder zie je de Riedel-basisset voor de grote cépages. En hiernaast de set die ze recent voor "jonge wereldwijnen met hun uitbundig fruitig karakter" hebben gemaakt onder de naam "The extreme restaurant"... Het kan niet op! Estetisch is het alleszins verantwoord en verzorgd. De vraag is nu: klopt de stelling dat bijvoorbeeld een Riesling anders smaakt in een Bourgogne glas dan in een Rieslingglas? We gaan daar verder op in, nadat we op een andere revolutie zijn ingegaan.		What you see above is a "traditional" set of wineglasses. From left to right: BOURGUNDY, BORDEAUX, WHITE WINE, CHAMPAGNE, WATER. Three others are not shown: the smaller SHERRY, PORT and "BRANDY" Note that already in forgone times, there were lots of variants to the set, both in shape and colour. Furthermore, there was the "official" INAO French winetaster's glass, depicted to the left, about 15 cm high, but in every way smaller than the glasses shown on top. As winetasters, we had to use this type at official tastings: that was the standard until about the mid-80's. The problem is not that we did not perform well in comparative tastings with these glasses. However, we found, in our panel, that the "buvant" or the top opening was too narrow and the "gobelet" or "belly" too restricted. We found that this was the case for young complex aromatic wines. That made us opt for the OENOLGUE glasses of Crystal d'Arques, which we still love: Then came the "Riedel revolution": even though this is an "old" tradition rich factory, their fame was made during the '80s. The message was this: for each type of grape, one needs a special glass. They started with Riesling, made a huge success despite the also huge price, and followed through with 5 other types. We were sceptical at first. We did accept a basic variation: more closed and narrow glass for white wines, and in red wines, differentiation of Bordeaux-type for "more severe oaky wines" and Burgundy for "fairly young, zesty, fruity wines" Yet, Riedel got competitors: Spiegelau and Schott-Zwiesel. Spiegelau opted for the combination of light crystal and quite spacious glasses, whereas Schott-Zwiesel looked for greater variety and started experimenting with other types of glass. And both were cheaper! Riedel bought Spiegelau, and integrated its most popular ranges in their gamut. This is what you read on the opening page of www.riedel.com : "Claus Riedel was the first person in the long history of the glass to design its shape according to the character of the wine. He is the inventor of the functional wine glass... And then we get this quote from "the guru": The finest glasses for both technical and hedonistic purposes are those made by Riedel. The effect of these glasses on fine wine is profound. I cannot emphasize enough what a difference they make.” (Robert M.Parker, Jr. The Wine Advocate) " Among their recent innovations is the so-called Extreme Restaurant series, especially made for "exuberant new world wines" (above). Below is the basic set of 6 glasses made for the great grapes. Great work, both in the technical and the estethic sense of the word.
	Riedels 6 monocepage glasses (www.riedel.com)
	Glazen van crystal of van gewoon glas: ze hebben alle het euvel dat ze o zo breekbaar zijn. Hier komt nu Schott-Zwiesel op de proppen. Zij hebben, in samenwerking met de universiteit van Erlangen, een nieuwe glassoort ontwikkeld, genaamd TRITAN. Dit glas is "bruchsicherer, spülmaschinenfester und brillanter". En dat wordt door de strenge Stiftung Warentest bevestigd. Je krijgt op hun website www.schott-zwiesel.de trouwens ook een reeks filmpjes te zien, waar enkele proeven getoond worden. Zo laat men het glas 10 cm op harde bodem naar beneden vallen, en het zingt wel maar het breekt niet... Laten we even kijken naar hun jongste "Top Ten" reeks:		Glasses, especially made of crystal, are quite fragile - as most of us have learnt from experience. And lo and see: Bavaria's Schott-Zwiesel now comes with a revolutionary new glass called TRITAN (mark the pun). This glass, developed in cooperation with the university of Erlangen, is "more breach secure, more resistant to washing machines and more brilliant" than any of the existing glass types. Tests made by the severe Foundation "Warentest" have proved this. On their website www.schott-zwiesel.de they show short films with specific tests. Thus they drop a glass from 10 cm high on a hard surface, and it only sings, but does not break... Let's have a look at their TOPTEN series:
	Schott-Zwiesel Top 10
	Hier valt inderdaad de grote variatie op. Je kan zo zien dat "lichte en dus fruitige soorten" een bolle buik hebben, terwijl "krachtige of gerijpte wijnen" een slankere vorm hebben. Lichte wijnen krijgen bovendien een nauwere sluiting dan de krachtige. Dat heeft zijn reden: wanneer wijn in een glas geschonken wordt, komen eerst de fruitige aroma's naar boven, daarna de meer granieten-mineralige tonen, en tenslotte de meer aardse zogenaamde tertiaire geuren (leder, rokerigheid, bosgrond). Heeft een wijn een vooral fruitig karakter (meestal jong), dan moet je de buik breed maken, en de sluiting smal. Zoniet, vervliegen deze aroma's te snel. Vergelijk boven het "chardonnayglas" met het "rieslingglas": het eerste is meer gericht op (exotisch) fruit, het tweede op mineralen. Maar nu is er een ander gegeven: in hun jeugd zijn kwaliteitswijnen vooral fruitig, in de middenfase meer stenig-mineralig, in de late fase meer aards-rokerig. Dus zeggen sommige makers, moet je per fase een apart glas hebben... Het blijkt nu wel - zie bijvoorbeeld het artikel van B. Spauwen in DS van 15 april "Design om beter te proeven" - dat het bovenstaande redelijk goed klopt. Er is echter een dubbel bezwaar: de variatie in geur-smaak-patronen in wijnen is zo enorm groot dat "het glas de varianten van wijn niet kan inhalen". En vervolgens is er de vraag van de prijs: wie kan zich de ongeveer 40 sets veroorloven die we ons volgens Riedel of Schott-Zwiesel moeten aanschaffen? Voor ons kan je met de "traditionele set" die bovenaan getoond wordt, aangevuld met een paar glastypes die een nauwere sluiting hebben, al heel ver komen. En aan de nieuwste rage - het "glas zonder steel", de zogenoemde Tumbler - zie foto hiernaast - doen we niet mee: in elke wijncursus wordt terecht gezegd dat je met je handen best van de "glaskom" afblijft... . Ook al beweert men op www.winecow.com het tegendeel, maar daar wordt alleen over het gevaar van opwarming door handen gesproken. En zwijgt men over het feit dat handen geurtjes kunnen hebben, die de wijnaroma's wegduwen. Zoals die vriend, die onlangs zei: "deze wijn ruikt toch wel naar aftershave"... En wat bleek: het waren zijn handen die hij rond de kuip hield! We verkiezen twee alternatieven. Eén is: glas eenvoudig bij de stam vasthouden (foto rechts) Hat andere is moeilijker, maar na oefening heel handig: de stam houden tussen wijsvinger (vooraan), twee middelvingers (achteraan) en de pink (weer vooraan): Deze handhouding vergemakkelijkt twee zaken: walsen of draaien van het glas, en neerzetten. Tenslotte nog iets over het reinigen van wijnglazen: doe zoals goede restauranthouders, was de glazen in heet water met één of een paar druppeltjes citroensap of azijn, en laat ze gewoon uitdruppen. En als je ze opbergt, dan niet met kuip omlaag, maar rechtop! Anders nemen ze kastgeuren op.		One will notice the great variety in the set above. It is easy to see that "ligt and fruity wines" are destined to glasses 1,5 and 8 (from left to right) which have "round bellies". The glasses with a rather slim shape (7 and 9) are reserved for the more "powerful and aged wines". Light wines get a glass with a tighter closure than those reserved to the powerful wines. This has its reason: pour a fairly young wine in a glass, and follow through the sequence of aroma's: first come the fruity tones, then the mineral-granite ones, and finally the earthy-smoky scents (called also "tertiary"). For a young fruity-zesty wine, we need a "belly" that is round and a closure which is tight. Thus, we retain its aromatic wealth for more than just a few seconds. The reverse is true for "severe, closed or older wines" Compare the "chardonnay" glass above with the "riesling" one: the former focuses on (exotic) fruit, the latter on minerals. We all know that wines of good quality go through three phases in their aging process: fruity youth, slate-granite middle age, earthy-smoky later age. According to some glass makers, we need not only a glass per grape type, but also one for each phase... We have heard that some tests with experienced tasters have proved this to a fairly high degree. But here comes a twofold reality. First: the variation in aromatic and taste patterns is of such enormous proportion, that "the glass never can follow these variations". Secondly: who can afford buying something like 40 sets of glasses, which we would need to fill the grape x phase grid? To us, the opening "traditional set" will do, provided we add a few glass types with a flatter "belly" and/or a tighter closure. And the newest trend is not one we will ever follow up: the "stemless glass", also called "Tumbler" For the simple reason learnt in courses and in practice: "keep your hands off the bowl" Even though www.winecow.com calls keeping off your hands from the bowl "a myth". The "myth" is that holding a glass that way will warm up the wine. Yet, that happens only "after hours"... They forget another crucial factor: hands do carry odors and aromas sometimes, which push away those of the wine. A friend of ours once said:"Curious, this wine smalls like aftershave..." The fact was that his hands were carrying that perfume! Thus, we prefer two alternatives. One is holding the glass by the stem: The other is a bit more complicated, but once masterd, very handy: hold the steel between index, two middle fingers, and the little finger (see picture to the left). It takes a bit of exercise! Thus, you can shake the glass, and put it down with ease. Finally, let's say somehing about cleaning glasses after use. Simply taken two bassins with very hot water: the first, with one or two drops of lemon, to "wash", the second to perfectly clean. And then, turn the glasses bottom up, and let the glasses drip until dry. When putting them in a cupboard, put them uprght (bowl on top), otherwise they make take up the aroma of your cupboard

ELKE WIJNSOORT ZIJN TYPE-GLAS: KWALITEIT of MANIE?

WHAT RIEDEL and SCHOTT ZWIESEL WANT: ONE GLASS for EVERY KIND and QUALITY of WINE

Hierboven zie je een set "traditionele" wijnglazen: van links naar rechts zijn dit BOURGOGNE, BORDEAUX, WITTE WIJN,
SCHUIMWIJN, WATER. Daar ontbreken nog
SCHERRY, PORTO en "COGNAC"

Terwijl er ook al in vorige eeuwen allerlei varianten bestonden, was er toch een zekere vaste lijn. En daarnaast was er ook nog het "wijnproeversglas" van de Franse INAO:

Als wijnproevers hadden we dit tot zowat
midden de jaren '80 als standaard.
Het is niet zo dat we daardoor slecht
roken of proefden, maar we vonden dat de "buvant" bovenaan te smal was en de "gobelet" te beperkt, zeker voor jonge, complexe en aromatische wijnen.

We opteerden dan ook voor "Cristal d'Arques", type OENOLOGUE, met twee varianten - Wit en Rood. Zie het glas hiernaast. Ook al is dit 20 jaar oud, we houden er nog steeds van.

Maar dan brak de Riedel-revolutie door:
vanuit het befaamde glasmakersbedrijf in Wenen hoorden we vooreerst de boodschap
dat je voor elke soort van cépage een eigen
soort glas moest hebben. Het begon met
Riesling, en dan volgden alle andere
bekende witte en rode druivensoorten. Trots de hoge prijs kenden zij succes.

We stonden eerst heel sceptisch. We aanvaardden wel een basis-variatie: meer gesloten en smaller glas voor wit, en voor rood het onderscheid tussen Bordeaux voor "strenge eiktonige" wijnen, en Bourgogne voor "eerder jonge, uitbundige, frisfruitige" wijnen.

Riedel kreeg concurrenten: Spiegelau en Schott-Zwiesel. Spiegelau ging voor de combinatie licht krystal en heel ruime glazen, terwijl Schott-Zwiesel het gevarieerder wou, en ook experimenteerde met andere glassoorten. Bovendien waren de laatste twee goedkoper. Riedel kocht Spiegelau op, en nam een deel van zijn oorspronkelijke types over.

Op www.riedel.com lees je dit openingsstatement:" Claus Riedel was the first person in the long history of the glass to design its shape according to the character of the wine. He is thus the inventor of the functional wine glass...

En ze citeren dé wijngoeroe, in vetjes:

The finest glasses for both technical and hedonistic purposes are those made by Riedel. The effect of these glasses on fine wine is profound. I cannot emphasize enough what a difference they make.”
(Robert M.Parker, Jr. The Wine Advocate) "

Hieronder zie je de Riedel-basisset voor de grote cépages.

En hiernaast de set die ze recent voor "jonge wereldwijnen met hun uitbundig fruitig karakter" hebben gemaakt onder de naam "The extreme restaurant"... Het kan niet op!

Estetisch is het alleszins verantwoord en verzorgd. De vraag is nu: klopt de stelling dat bijvoorbeeld een Riesling anders smaakt in een Bourgogne glas dan in een Rieslingglas? We gaan daar verder op in, nadat we op een andere revolutie zijn ingegaan.

What you see above is a "traditional" set of wineglasses. From left to right: BOURGUNDY, BORDEAUX, WHITE WINE, CHAMPAGNE, WATER. Three others are not shown: the smaller SHERRY, PORT and "BRANDY"

Note that already in forgone times, there were lots of variants to the set, both in shape and colour. Furthermore, there was the "official" INAO French winetaster's glass,
depicted to the left, about 15 cm high, but
in every way smaller than the glasses shown on top.

As winetasters, we had to use this type at official tastings: that was the standard until about the mid-80's.
The problem is not that we did not perform well in comparative tastings with these glasses. However, we found, in our panel, that the "buvant" or the top opening was too narrow and the "gobelet" or "belly" too restricted. We found that this was the case for young complex aromatic wines.

That made us opt for the OENOLGUE glasses of Crystal d'Arques, which we still love:

Then came the "Riedel revolution": even though this is an "old" tradition rich factory, their fame was made during the '80s. The message was this: for each type of grape, one needs a special glass. They started with Riesling, made a huge success despite the also huge price, and followed through with 5 other types.

We were sceptical at first. We did accept a basic variation: more closed and narrow glass for
white wines, and in red wines, differentiation of Bordeaux-type for "more severe oaky wines" and Burgundy for "fairly young, zesty, fruity wines"

Yet, Riedel got competitors: Spiegelau and Schott-Zwiesel. Spiegelau opted for the combination of light crystal and quite spacious glasses, whereas Schott-Zwiesel looked for greater variety and started experimenting with other types of glass. And both were cheaper!

Riedel bought Spiegelau, and integrated its most popular ranges in their gamut. This is what you read on the opening page of www.riedel.com :

"Claus Riedel was the first person in the long history of the glass to design its shape according to the character of the wine. He is the inventor of the functional wine glass...

And then we get this quote from "the guru":

The finest glasses for both technical and hedonistic purposes are those made by Riedel. The effect of these glasses on fine wine is profound. I cannot emphasize enough what a difference they make.”
(Robert M.Parker, Jr. The Wine Advocate) "

Among their recent innovations is the so-called Extreme Restaurant series, especially made for "exuberant new world wines" (above). Below is the basic set of 6 glasses made for the great grapes. Great work, both in the technical and the estethic sense of the word.

Riedels 6 monocepage glasses (www.riedel.com)

Glazen van crystal of van gewoon glas: ze hebben alle het euvel dat ze o zo breekbaar zijn. Hier komt nu Schott-Zwiesel op de proppen. Zij hebben, in samenwerking met de universiteit van Erlangen, een nieuwe glassoort ontwikkeld, genaamd TRITAN. Dit glas is "bruchsicherer, spülmaschinenfester und brillanter". En dat wordt door de strenge Stiftung Warentest bevestigd. Je krijgt op hun website www.schott-zwiesel.de trouwens ook een reeks filmpjes te zien, waar enkele proeven getoond worden. Zo laat men het glas 10 cm op harde bodem naar beneden vallen, en het zingt wel maar het breekt niet...

Laten we even kijken naar hun jongste "Top Ten" reeks:

Glasses, especially made of crystal, are quite fragile - as most of us have learnt from experience. And lo and see: Bavaria's Schott-Zwiesel now comes with a revolutionary new glass called TRITAN (mark the pun). This glass, developed in cooperation with the university of Erlangen, is "more breach secure, more resistant to washing machines and more brilliant" than any of the existing glass types. Tests made by the severe Foundation "Warentest" have proved this. On their website www.schott-zwiesel.de they show short films with specific tests. Thus they drop a glass from 10 cm high on a hard surface, and it only sings, but does not break...

Let's have a look at their TOPTEN series:

Schott-Zwiesel Top 10

Hier valt inderdaad de grote variatie op. Je kan zo zien dat "lichte en dus fruitige soorten" een bolle buik hebben, terwijl "krachtige of gerijpte wijnen" een slankere vorm hebben. Lichte wijnen krijgen bovendien een nauwere sluiting dan de krachtige.

Dat heeft zijn reden: wanneer wijn in een glas geschonken wordt, komen eerst de fruitige aroma's naar boven, daarna de meer granieten-mineralige tonen, en tenslotte de meer aardse zogenaamde tertiaire geuren (leder, rokerigheid, bosgrond). Heeft een wijn een vooral fruitig karakter (meestal jong), dan moet je de buik breed maken, en de sluiting smal. Zoniet, vervliegen deze aroma's te snel.

Vergelijk boven het "chardonnayglas" met het "rieslingglas": het eerste is meer gericht op (exotisch) fruit, het tweede op mineralen.

Maar nu is er een ander gegeven: in hun jeugd zijn kwaliteitswijnen vooral fruitig, in de middenfase meer stenig-mineralig, in de late fase meer aards-rokerig. Dus zeggen sommige makers, moet je per fase een apart glas hebben...

Het blijkt nu wel - zie bijvoorbeeld het artikel van B. Spauwen in DS van 15 april "Design om beter te proeven" - dat het bovenstaande redelijk goed klopt.

Er is echter een dubbel bezwaar: de variatie in geur-smaak-patronen in wijnen is zo enorm groot dat "het glas de varianten van wijn niet kan inhalen". En vervolgens is er de vraag van de prijs: wie kan zich de ongeveer 40 sets veroorloven die we ons volgens Riedel of Schott-Zwiesel moeten aanschaffen?

Voor ons kan je met de "traditionele set" die bovenaan getoond wordt, aangevuld met een paar glastypes die een nauwere sluiting hebben, al heel ver komen.

En aan de nieuwste rage - het "glas zonder steel", de zogenoemde Tumbler - zie foto hiernaast -
doen we niet mee: in elke wijncursus wordt terecht gezegd dat je met je handen best van de "glaskom" afblijft...
.

Ook al beweert men op www.winecow.com het tegendeel, maar daar wordt alleen over het gevaar van opwarming door handen gesproken. En zwijgt men over het feit dat handen geurtjes kunnen hebben, die de wijnaroma's wegduwen. Zoals die vriend, die onlangs zei: "deze wijn ruikt toch wel naar aftershave"... En wat bleek: het waren zijn handen die hij rond de kuip hield!

We verkiezen twee alternatieven. Eén is: glas eenvoudig bij de stam vasthouden (foto rechts)

Hat andere is moeilijker, maar na oefening heel handig: de stam houden tussen wijsvinger (vooraan), twee middelvingers (achteraan) en de pink (weer vooraan):

Deze handhouding vergemakkelijkt twee zaken: walsen of draaien van het glas, en neerzetten.

Tenslotte nog iets over het reinigen van wijnglazen: doe zoals goede restauranthouders, was de glazen in heet water met één of een paar druppeltjes citroensap of azijn, en laat ze gewoon uitdruppen. En als je ze opbergt, dan niet met kuip omlaag, maar rechtop! Anders nemen ze kastgeuren op.

One will notice the great variety in the set above. It is easy to see that "ligt and fruity wines" are destined to glasses 1,5 and 8 (from left to right) which have "round bellies". The glasses with a rather slim shape (7 and 9) are reserved for the more "powerful and aged wines". Light wines get a glass with a tighter closure than those reserved to the powerful wines.

This has its reason: pour a fairly young wine in a glass, and follow through the sequence of aroma's: first come the fruity tones, then the mineral-granite ones, and finally the earthy-smoky scents (called also "tertiary").

For a young fruity-zesty wine, we need a "belly" that is round and a closure which is tight. Thus, we retain its aromatic wealth for more than just a few seconds. The reverse is true for "severe, closed or older wines"

Compare the "chardonnay" glass above with the "riesling" one: the former focuses on (exotic) fruit, the latter on minerals.

We all know that wines of good quality go through three phases in their aging process: fruity youth, slate-granite middle age, earthy-smoky later age. According to some glass makers, we need not only a glass per grape type, but also one for each phase...

We have heard that some tests with experienced tasters have proved this to a fairly high degree.

But here comes a twofold reality. First: the variation in aromatic and taste patterns is of such enormous proportion, that "the glass never can follow these variations". Secondly: who can afford buying something like 40 sets of glasses, which we would need to fill the grape x phase grid?

To us, the opening "traditional set" will do, provided we add a few glass types with a flatter "belly" and/or a tighter closure.

And the newest trend is not one we will ever follow up: the "stemless glass", also called "Tumbler"

For the simple reason learnt in courses and in practice: "keep your hands off the bowl" Even though www.winecow.com calls keeping off your hands from the bowl "a myth". The "myth" is that holding a glass that way will warm up the wine. Yet, that happens only "after hours"... They forget another crucial factor: hands do carry odors and aromas sometimes, which push away those of the wine. A friend of ours once said:"Curious, this wine smalls like aftershave..." The fact was that his hands were carrying that perfume!

Thus, we prefer two alternatives. One is holding the glass by the stem:

The other is a bit more complicated, but once masterd, very handy: hold the steel between index, two middle fingers, and the little finger (see picture to the left). It takes a bit of exercise! Thus, you can shake the glass, and put it down with ease.

Finally, let's say somehing about cleaning glasses after use. Simply taken two bassins with very hot water: the first, with one or two drops of lemon, to "wash", the second to perfectly clean. And then, turn the glasses bottom up, and let the glasses drip until dry. When putting them in a cupboard, put them uprght (bowl on top), otherwise they make take up the aroma of your cupboard